לעורר לב הטועים
לויט די וואָס זענען מתנגד צו יעדן
עירוב אין ברוקלין, זענען פאַראַן צוויי הויפּט טענות קעגן דעם עירוב: אַן
הלכה׳דיגע טענה און אַ טענה מצד דעם חשש פון תערובת. עס איז באַזונדערס וויכטיק צו
באַטראַכטן די טענות אין דער איצטיקער צייט פון יאָר, ווען די מתנגדים צום
ברוקלינער עירוב שטעלן אויף עירובין איבער די סיידוואָקס (sidewalks), כדי מען זאָל קענען טראָגן פון דער
היים צו דער סוכה. ווי עס וועט דערקלערט ווערן, דער וואָס נעמט נישט אָן די טעמים
אויף וועלכע די מתירים פון אַן עירוב אין ברוקלין פאַרלאָזן זיך, טאָר, לויט זיין
אייגענער שיטה, נישט נוצן אַן עירוב איבער אַ סיידוואָק אין קיין שום אָרט אין
ברוקלין. קומט אויס, אַז די וואָס שטעלן אויף אַן עירוב איבערן סיידוואָקס
באַווייזן דערמיט נישט אַז זיי נוצן נישט דעם שטאָטישן עירוב, נאָר אַז עס איז דאָ
עניות התורה.
לאָמיר באַטראַכטן די ענינים.
די הלכה׳דיגע טענה און דער חשש פון תערובת
דער עיקר פון די הלכה׳דיגע טענות איז
נוגע דער שאלה פון רשות הרבים.[1] דעריבער, אויב איינער איז מתנגד צום עירוב אין ברוקלין, קען
לויט זיין שיטה אויך אַן עירוב איבערן סיידוואָקס נישט זיין מותר, ווייל דער סיידוואָקס
איז אַ טייל פון רשות הרבים. לויט דער שיטה איז דער סיידוואָקס מצטרף צום גאַס
פאַרן שיעור פון שש עשרה אמה; און ווען דער תנאי פון שישים ריבוא ווערט באַשטימט
לויט דער גאַנצער שטאָט, ווערן אויך די וואָס גייען אויף די סיידוואָקס מצטרף צום
מנין פון שישים ריבוא. דעריבער קען מען דעם סיידוואָקס נישט אָפּטיילן פון דער
רשות הרבים פון דער שטאָט און אים באַזונדער מתיר זיין. למעשה, מצד בקיעת הרבים
איז דער סיידוואָקס נאָך מער פּראָבלעמאַטיש ווי דער גאַס אַליין, ווייל דער עיקר
בקיעת הרבים איז אויפן סיידוואָקס.
דערצו זענען אַ סך פון די דאָזיקע סיידוואָק־עירובין
געווען, און זענען נאָך אַלץ, פסול, אַריינגערעכנט אפילו עירובין וואָס זענען אויפגעשטעלט
געוואָרן פאַר עטלעכע פון די גרויסע בתי מדרשים. דער מציאות איז געווען איינע פון
די סיבות פאַרוואָס עס איז געווען נויטיק אויפצושטעלן אַ גרויסן, אַרומנעמיקן
עירוב, מיט אַ געהעריקן און פאַרלעסלעכן הכשר, וואָס זאָל אַרייננעמען אַלע די
דאָזיקע געגנטן. ממילא, אויב מען קען נישט אויפשטעלן אַן עירוב אין ברוקלין, קען
מען אויך נישט אויפשטעלן אַן עירוב איבער אַ סיידוואָק אין ברוקלין.
די הויפּט טענה מצד דעם חשש פון השקפה
איז, אַז אַן עירוב קען ברענגען צו תערובת. די טענה איז באמת אפיקורסות, ווייל
לויט איר וואָלט מען געדאַרפט אינגאַנצן מבטל זיין די מצוה פון עירובין. קיין שום
עירוב איז נישט באַשיצט פאַר דער מעגלעכקייט, און אויב דאָס וואָלט טאַקע געווען
אַן אמת׳ער חשש, פרעגט זיך די שאלה: פאַרוואָס האָבן חז״ל מתקן געווען די דאָזיקע
מצוה? דערצו איז דער חשש נישט בטל דורך אויפשטעלן עירובין איבער די סיידוואָקס.
אפילו אַן עירוב וואָס פאַרבינדט צוויי דירות אינעם זעלבן בנין קען ברענגען צו
תערובת, כל שכן די פילע סיידוואָק־עירובין וואָס פאַרבינדן עטלעכע וואוינונגען.
[1] די שאלות פון שכירות רשות און זיכוי הפת
קענען נישט דינען אַלס אַ הויפּט טענה קעגן דעם עירוב, ווייל די דרישות זענען נאָר
מדרבנן, און במקום ספק גילט דער כלל ספק דרבנן לקולא. מכל מקום, זעט אויס אַז די
חששות ווערן נאָר אויפגעבראַכט כדי צו פאַרמערן טענות קעגן עירובין, ווען למעשה
זענען פאַראַן פילע טעמים פאַרוואָס נישט שכירות רשות און נישט זיכוי הפת שטעלן
פאָר קיין שום שוועריקייט.